بخورند و همچنين اگر محتاج به تكرار باشد ، بدستور تكرار نمايند و غذا نيز به دستور نوع اول است . اگر سبب آن سرمايى باشد كه به مقعد رسيده باشد از عالم نشستن بر سنگ سردى يا فرورفتن به آب سرد يا به نحو ديگر ؛ علامتش تقدم سبب مذكور است . علاجش نشستن بر سنگ گرم است يا نمك گرم يا خاكستر گرم در كسيه كرده و بر او نشينند و بر كمر ببندند و مقعد و كمرگاه و زير شكم را به روغن بادام گرم چرب كنند و بارهنگ را به روغن بادام چرب كرده با لعاب ريشهء خطمى بنوشند و غذا به نحوى كه در نوع اول مذكور شد ، ميل نمايند . و اگر به اين علاج رفع نشود ، به نحوى كه در نوع اول مذكور شد ، علاج نمايند . خلاصه در معالجه اين نوع زحير كه مذكور شد ، تفاوتى چندان نيست و از دوا و غذا به يكديگر نزديك است . بواسير دانهء چندى است كه در مقعد پديد مىآيد ، گاه در ظاهر و گاه در باطن و گاه در داخل و هم در خارج . به هر تقدير يا دموى است كه خون از آن مىآيد يا عمى است ، يعنى كور كه خون از آن نمىآيد و يا ورم و وجع داشته يا بىورم و وجع است و آن دانه‌ها خالى از اين سه شكل نيست : يا دانه‌اى چند است به شكل ثآليل كوچك در نهايت صلابت و آن را ثؤلوليّه گويند و اين بدترين انواع است ؛ زيرا كه ماده آن سوداوى صرف است . و ديگر دانه‌هاى پهن و گرد است ارغوانى رنگ ، شبيه به دانه انگور سرخ و آن را عنبيه گويند و ماده اين نوع ، دمويت و سوداويت است . و ديگر دانه‌هاى نرم و سرخ به شكل توت و آن را توتيه گويند و سبب اين نوع ، خونى است قريب به صفرائيت .